Niet-oordelen

Wim van Rossum, 12 februari 2011

Het is zaterdagochtend en dus moeten er de weekboodschappen gehaald worden. Eerst het ontbijt, koffie en de Volkskrant. Dan even mediteren want ik volg sinds enkele weken een cursus mindfulness. Volgens de trainers en de handleiding is niet-oordelen erg belangrijk. Ze citeren Jon Kabat-Zinn: ‘Beoefening van mindfulness betekent op een speciale manier oplettend zijn: bewust aanwezig zijn in het hier en nu, zónder te oordelen.’ Dat geldt niet alleen voor het mediteren op zich maar ook voor de dagelijkse bezigheden die je met aandacht moet doen.

Ik neem me voor om daar vandaag speciaal op te letten: niet-oordelen.
Het is koud en guur als ik met mijn boodschappenlijstje de deur uit ga. Oeps.. daar hebben we al het eerste oordeel: koud en guur! Ik moet meer opmerkzaam zijn. Dit begint niet goed. Dat is ook weer een oordeel: het begint niet goed!

Als ik aankom bij de kruidenier die 'op de kleintjes let' is de parkeerplaats vol. Stom, denk ik, had je maar niet zo lang achter de krant moeten blijven zitten, dan was je hier veel eerder geweest en was het nog rustig. Verdomme, weer een oordeel. Opletten dus! Dat is eigenlijk weer een verborgen oordeel: ik verwijt mezelf dat ik niet goed oplet. Ik adem een keer diep in en neem me voor om mijn oordeel achterwege te laten en bewust aanwezig te zijn in het hier en nu.

Bij de ingang van de winkel zit een Roemeense meneer met weinig inspiratie vreugdeloos een liedje te spelen op zijn accordeon. Weer een oordeel. Ik begin nu wat geïrriteerd te worden. Terwijl ik me dat bewust ben hoor ik een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: sukkel, dit krijg jij nooit onder de knie! Weer een oordeel! Ik schud het van me af en neem me voor om mindful door de winkel te lopen.

Blijkt dat ik geen muntje van 50 cent bij me heb voor het karretje. Ik voel hem aankomen: stom van me. Op naar de kassa om een euro te wisselen. De caissière die het erg druk heeft verwijst me naar de infobalie. Daar is niemand en dus sta ik daar een tijdje te wachten. Verdorie, waarom moet dat zo lang duren? Kunnen ze dat niet beter organiseren? Dat was al weer een oordeel voordat ik het in de gaten had.


Ik veroordeel u wegens het veelvuldig oordelen!!

Ik word steeds pissiger op mezelf. Dit moet ik toch beter kunnen? Weer een oordeel! Als ik uiteindelijk mijn muntje en het karretje heb gaat het even beter, denk ik. Maar 'even beter' is toch ook weer een oordeel. En dit constateren is toch ook weer een oordeel? Terwijl ik dit denk kom ik bij de versafdeling waar ik uitkijk naar het schaaltje met de blokjes kaas waarvan je er lekker eentje of meer van mag snoepen. Helaas, de schaal is leeg. Ik ben teleurgesteld. Ook dit gaat gepaard met enige oordelen. Dus, weer mis. Dat is ook weer een oordeel. Ik besluit ermee te stoppen. Volgende week ga ik aan de trainers van de cursus mindfulness vragen hoe zij dat doen, niet-oordelen.

Thuis schuif ik na het uitpakken van de boodschappen weer met een kop koffie achter de bijlagen van weekendkrant die ook wel een kwaliteitskrant genoemd wordt. Mag dat, een krant een kwaliteitskrant noemen of is dat weer een oordeel?
Dan valt me op dat er nauwelijks een alinea in de krant is zonder oordelen en dat ik steeds oordelen heb over wat ik lees. Hoe zou een krant eruit zien als er geen oordelen gegeven worden? Kunnen we wel communiceren zonder oordelen? Ik betwijfel het. Ben benieuwd of de trainers van de cursus mindfulness daar een antwoord op hebben en of ik daar zonder oordeel op kan reageren.